ਡਾ: ਹਰਭਜਨ ਸਿੰਘ, ਕਿਰਪਾਲ ਸਾਗਰ, ਅਗਸਤ 1984 ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਇੱਕ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆਈਏ।
ਗੁਰੂ ਪਿਆਰੀ ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਜੀ!
6 ਜੁਲਾਈ 1974 ਨੂੰ, ਰਾਜਪੁਰ ਰੋਡ, ਦੇਹਰਾਦੂਨ ਵਿਖੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਨੂੰ ਐਲੋਪੈਥਿਕ ਦਵਾਈ ਨਾ ਲੈਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਂਹ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ, ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਡੇਢ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਲੈਣਗੇ। (6 ਜੁਲਾਈ ਤੋਂ 21 ਅਗਸਤ ਡੇਢ ਮਹੀਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।)
ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰਿਕ ਮਦਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ (ਸਿੱਧੀ ਮਦਦ)। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੁਝ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਡੇਢ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀ ਲਈ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ।
21 ਅਗਸਤ 1974 ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਗੇ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਇਨਕਾਰ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਰੀ ਨੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨਸੂਰ (ਇੱਕ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸੰਤ) ਨੇ ਕਿਹਾ:
“ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਮੈਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈ,
ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਣ ਲਈ,
ਕੱਲ੍ਹ ਮੇਰੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਤੈਅ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।”
( ਨੋਟ: ਮਨਸੂਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ‘ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਸੀ। )
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ (ਸੰਗਤ) ਲਈ ਬੇਅੰਤ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਹਜ਼ੂਰ (ਬਾਬਾ ਸਾਵਣ ਸਿੰਘ ਜੀ) ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ (ਸੰਗਤ) ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਣ ਵੱਲ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਆਖਰੀ ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਨ,
“ਉਹ (ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ) ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਆਈ ਹੈ
ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੇਗੀ (ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ)।”
ਕਿਉਂਕਿ . . .
“ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਾਂਗਾ।”
— ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ 13:5
1973 ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣੋ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿਓ।” ਇੱਥੇ “ਉਸ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿਓ” ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿਓ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਵਿਅਰਥਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਦਿਲ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਿਲ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੋ ਜੀਵਨ (ਚੇਤਨਾ) ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹੀ ਪਿਆਰ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਯੋਗ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸੰਤ ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ — ਜੋ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਪ੍ਰੇਮੀ (ਆਤਮਾਵਾਂ) ਅਮਰ ਹਨ।
ਵਰਤਮਾਨ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਹੇਲੀਆਂ ਦੀ ਪਹੇਲੀ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਇਹ ਅੱਗੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਣ ਦਾ — ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਤਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉਲਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਾਡਾ ਹਰ ਸਾਹ ਕਿਰਪਾਲ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ — ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ।
